Kennismaking met begeleider
7 april, 2008 — René VaessenEind vorige week had ik mijn eerste gesprek met mijn begeleider.
Het gesprek vond plaats in een zeer klein kamertje in het gebouw waar ook het UWV zijn thuis heeft, aan de Smalle Haven in Eindhoven.
Zelf had ik me al een beeld gevormd hoe de werkwijze van een dergelijk begeleidingstraject zou zijn.
Na alle waarschijnlijkheid, zal de meeste aandacht uitgaan naar wat in de meeste gevallen het meest nodig is, mensen de harde realiteit in laten zien.
Ze zullen eerst je hoofd uit de wolken trachten te halen en je laten focussen op de belangrijke zaken.
Zelf is dit voor mij ook de enige methode waarmee ik mijn onzekerheden over mijn ondernemerstoekomst kan weghalen. Maar wat men niet weet, kan men niet meten. Een mening van een deskundige is zeker noodzakelijk om een goed beeld te krijgen over de waarde van je eigen opvattingen.
Echter is het voor mij nog te riskant om overladen te worden met kritische vragen waartoe ik nog geen kans heb gezien mij er op voor te bereiden. Ik zou dan zelfs niet in staat zijn om het als opbouwende kritiek aan te merken.
Ik realiseer me dat iemand die in een soort “denial” verkeerd over zijn eigen kunnen, hetzelfde zou zeggen en ik geloof dat dit momenteel mij erg tegen werkt.
Ik ben van mening dat iemand zelf in staat moet zijn om aan te geven wanneer deze voldoende zeker is van zijn zaak, om zijn plannen te bespreken en te laten toetsen door een deskundige.
Zoals ik al eerder schreef, heb ik wèl eerst de behoefte om te kijken naar wat ik precies ga doen, welke technieken, ik in welke vorm in kan gaan zetten en welke diensten ik daarmee kan aanbieden.
Zelf ben ik 10 jaar werkzaam geweest als software ontwikkelaar en heb veel ervaring opgedaan met diverse aanpakken en technieken en veel problemen meegemaakt die bij softwareontwikkeling komen kijken.
Dit is het moment om te onderzoeken hoe ik hieruit voordeel kan halen, door meteen een opzet te kiezen, die lessen trekt uit de vele problemen die ik in de jaren ben tegengekomen en zodoende mij enige voorsprong kan geven ten opzichte van concurrenten.
Daarom ben ik hier momenteel helemaal in opgegaan en dat kost al de nodige inzet en tegelijkertijd mij richten op de zakelijke aspecten is net iets te veel voor me.
Omdat ik aan mijn begeleider van te voren heb gevraagd om ook mijn blog en planning te lezen, hoopte ik dat dit alles in voldoende mate opgepakt zou worden, echter is het gesprek voor beidde partijen best tegen gevallen.
Samen hebben we geconcludeerd dat het moment nog te prematuur is om aan een intensieve begeleiding te denken.
Kennelijk was het de bedoeling om meteen van start te gaan, ook al heb ik zelf aangegeven bij de Gemeente, dat ik eerst tijd nodig heb om wat voorbereidende zaken af te handelen.
De begeleiding gaat voornamelijk over alle zakelijke aspecten die komen kijken bij het voeren van een onderneming. Dat realiseer ik me. Zelf denk ik dat deze punten voor mij veel aandacht verdienen, daar het bij mij niet de overhand heeft.
Echter geloof ik, dat ik voldoende in huis heb, om hierin voldoende te kunnen voorzien. En met begeleiding zou dit allemaal nog veel vlotter en beter kunnen.
Maar dan moet ik eerst weten waar ik precies voor sta. Want zolang dat nog enigszins vaag is, kan ik met mijn klachten, onzeker worden en het vertrouwen in mijzelf verliezen, zonder dat daar echt reden toe is.
Toch zag hij geen noodzaak om niet meteen te beginnen met gesprekken, waarbij meerdere deskundigen mij kritische vragen gingen stellen over zakelijke aanpak en methoden, om zo een beeld te krijgen over mijn vaardigheden.
Ik vroeg me af of mijn psychologisch rapport überhaupt wel ergens goed voor is geweest en vroeg vervolgens ook of hij wel ervaring had met mensen met dezelfde gezondheidsklachten.
Mensen met mijn klachten, behoren samen met mensen met ADHD en Borderline tot zijn wapenfeiten, wist mijn begeleider mij te verzekeren.
Toch voel ik me niet serieus genomen en heb ik spijt dat ik zelf niet meer initiatief heb genomen om het gesprek meer over mijn gezondheidsproblemen te laten gaan.
Toen mijn voorstellen om mij eerst bezig te houden met mijn technische voorbereidingen, van de hand waren gewezen, zijn we toch de resultaten van de ondernemerstest gaan bespreken. Dit terwijl ik niet meer goed begreep hoe het traject er uit zou gaan zien en of ik hier wel mee in kon stemmen.
Door deze voor mij vreemde indeling van het gesprek, kreeg ik het gevoel dat hij één of ander psychologische methode gebruikte om mijn persoonlijkheid in kaart te brengen, wat veel onzekerheid oproepte, dat kun je wel voorstellen.
Er werden veel vragen gesteld die allemaal al in mijn blog te lezen staan en in eerste geval gaf ik maar gewoon antwoord.
Totdat ik echt in de war raakte en niet meer wist hoe ik het allemaal moest interpreteren, dus vroeg ik of hij mijn stuk daarover wel had gelezen.
Wel twee keer, was het antwoord, maar toen ik een controlevraag stelde moest er met enige schaamte toch gezegd worden dat hij niet wist, wat ik over het onderdeel ‘verkoper’ geschreven had.
Toen zakte de moed me echt in de schoenen, niet eens zo zeer omdat hij het niet goed gelezen had. Meer omdat het mijn vermoeden bevestigde, dat een echte individuele aanpak van gemeente en begeleiders en de samenwerking tussen alle partijen waar een cliënt/burger mee te maken krijgt nog wel watl te wensen over laat. Wat vervolgens in mijn geval, overkomt alsof mijn klachten en mijn omgang hiermee niet op juiste waarde worden geschat.
We hebben vervolgens geconcludeerd dat het nog te vroeg is voor begeleiding en alle agenda punten verder geschrapt.
Momenteel weet ik niet wat er verder staat te gebeuren en maak ik me zorgen dat ik nu op basis van dit dit eerste gesprek mijn traject misloop.
Groet,





Een planning geeft rust en al kan het maken nog wel de nodige moeilijkheden opleveren, is het voor mij een extra steun waar ik bij onzekerheid op terug kan vallen.


